Voor papa
Nacht
en flits bliksemde het bericht
dreunde direct tussen mijn ogen
duizend kilometer donderde
jouw dood mijn leven binnen.
Loodzwart brak de hemel
huilde mijn tranen.
Noodweer
raasde ontwortelde
alles op drift.
Vast hield ik mijn verre wake
voelde stil sijpelend verdriet
de bedding van mijn buik verlaten
om eindelijk voluit te stromen.
Mijn hart stond blank.
Nooit meer.
1 reactie
Ester · 6 april, 2015 op 20:26
Prachtig verwoord verdriet. En ontroerend. Plus: heel mooi van taal en beelden. Uitstijgend boven jezelf. Dit is poëzie die mij zeer kan bekoren!
Reacties zijn gesloten.