Voor papa
Nacht
en flits bliksemde het bericht
dreunde direct tussen mijn ogen
duizend kilometer donderde
jouw dood mijn leven binnen.
Loodzwart brak de hemel
huilde mijn tranen.
Noodweer
Als een bouwput, zei ze.
Overal steigers, wiebelende loopplanken
over diepe geulen vol kabels.
Het oorverdovende geluid van drilboren.
Stof, lawaai, brokken puin.
Wat een chaos:
slopen en bouwen gebeurt tegelijk.
De ovalen vergadertafel met leren stoelen eromheen.
Onzichtbare pikorde. Hier kent iedereen zijn plaats.
Het is er te warm, te koud, te donker, te licht.
Een plek om niet te willen zijn.
Heem-wee
Langs bordkartonnen gevels loop ik door de bekende straten,
mijn stappen hard en hol in de onwerkelijke stilte.
Geen geluid dringt door tot mijn glazen stolp.
Ik tast in het duister, dool rond in een melkachtige mist.
Hoe zal ik het zeggen – de woorden van vroeger zijn verdwenen
en mijn stomme mond spreekt koeterwaals, geen mens die me kan volgen.