Als Marianne vanaf de overkant aan komt lopen, ziet ze Gerard al zitten, aan een tafeltje bij het raam. Hun vaste tafeltje, in hun stamcafé – al doet die benaming misschien geen recht aan het chique Grand Café Curnonsky, dat met trotse letters aan de gevel kond doet van zijn Lees verder
Drie keer op één ochtend, dat deed voor haar de deur dicht. Al lag de vijver nog zo aanlokkelijk te schitteren in de zon, en weerspiegelde het zacht golvende water speels de vrolijk gekleurde kantoorgebouwen, het gevoel van geluk en trots waarmee Ana altijd naar haar thuishaven keek was verdwenen. Ze stond aan de kant. Letterlijk. Of eigenlijk: op de kant, en ze kon het water niet meer in.
En dan te bedenken dat ze zich zo op de zomer had verheugd: haar kinderen op eigen wieken – haar derde nest alweer -, de onrustige hofmakerij in de herfst nog ver weg, lekker samen met de anderen drijven en zwemmen in hun vertrouwde vijver. Waar zij (dat wist ze maar al te goed) de ster was met haar prachtige witte verenkleed. Geliefd bij de andere eenden en bij de kantoormensen die naar buiten kwamen om bij het water hun boterhammen op te eten, en haar regelmatig stukjes voerden. Een gelukkig eendenleven.
Tot die kwade dag, enkele weken geleden, waarop zich een nieuwe vijverbewoner had gemeld. De grote, gitzwarte meerkoet had dreigend rondgekeken, met die rode ogen aan weerszijden van een witte bles, en na een korte verkenning van de vijver stond voor haar vast dat zij hier de meesteres zou zijn. En dat die witte eend het veld moest ruimen, hup, het water uit. Vanaf dat moment had Ana geen rustig moment meer gekend. Maar vandaag tot drie keer toe het water uitgejaagd worden was wel het dieptepunt. Ze wist wat ze ging doen. Nog één keer strekte ze zich in haar volle lengte uit, klapperde met haar verblindend witte vleugels, en snaterde een afscheidsgroet. Toen draaide ze zich om en waggelde weg in de richting van de kleurige kantoorgebouwen. Op zoek naar een nieuw thuis, een nieuw ‘samen’, zoals dat onder eenden heet.
Eva loopt met een onbehagelijk gevoel de vergaderzaal in. Wat zit haar dwars? De hele dag binnenzitten voor een teamvergadering met dit stralende weer? Geen aanlokkelijk vooruitzicht, maar nee, er is iets anders, denkt ze. Iets met hun nieuwe baas? Ze kan het niet goed onder woorden brengen, en haar pogingen om collega’s te polsen zijn gestrand. ‘Wat denken jullie nou van Rick? Vinden jullie ook niet dat hij… nou ja… een beetje…’ . Ze kennen haar langer dan vandaag, Eva met haar grote fantasie.
Wennen, echt wennen, deed het niet, hoe vaak ze hier inmiddels al was overgestoken. Anna voelde hoe de trillingen van de betonnen treden resoneerden in haar buik, en greep in een reflex naar de leuning van de glazen loopbrug. Terwijl ze voetje voor voetje de lange trap op liep, sprak ze zichzelf moed in: kom op, je bent al bijna halverwege. Maak je niet druk om de wind, gewoon een herfststorm. Ze werd ingehaald door een paar jonge trainees die met twee treden tegelijk naar boven snelden, druk in gesprek. Ze moesten eens weten, dacht Anna, hoe de directeur Risicomanagement hier liep te bibberen.
Hoofdpijn. Marja zette haar bril af, en masseerde haar slapen. Zo direct haar zesde overleg, en de dag was nog lang niet om. Altijd een gekkenhuis in het onderwijs zo vlak voor de vakantie, maar dat kreeg ze haar bestuur niet uitgelegd. Ingelaste avondvergadering, had de voorzitter haar vanochtend laten weten. Om kennis te maken met het nieuwe bestuurslid, daar kregen ze een goede aan, dat zou ze wel merken. Veel creatieve ideeën, top. Ze zuchtte, en concentreerde zich op de vergaderstukken die voor haar lagen. Haar assistente, die nieuwe koffie kwam brengen, snufte: ‘Wat ruikt het hier bedompt, zal ik het raam openzetten?’ Ja, zo ging dat, dacht Marja: je wordt als frisse wind binnengehaald, en voor je het weet ruiken je kleren naar te lang sudderende compromissen. ‘Graag. En laat Sandra maar binnenkomen.’ (meer…)
Nu was zij aan de beurt, ze gingen de kring rond. Vooruit. Ze slikte, en zei: ‘Ik ben een vlinder.’
‘Een vlinder. Waarom een vlinder, Sandra?’ De trainer keek haar aan met de blik die paste bij hoe hij zich gepresenteerd had: ‘Mijn naam is Sjors, en ik ben een OEN. Open, Eerlijk, Nieuwsgierig.’ (meer…)