Betreden op eigen risico

Dit gedicht maakte deel uit van de expositie 
‘Tussen de Regels’ (februari 2014, Utrecht),
over nieuwe vormen van organiseren. 

Als een bouwput, zei ze.
Overal steigers, wiebelende loopplanken
over diepe geulen vol kabels.
Het oorverdovende geluid van drilboren.
Stof, lawaai, brokken puin.
Wat een chaos:
slopen en bouwen gebeurt tegelijk.

Ik loop door die bouwput, zei ze.
Zonder helm, op zoek naar overzicht.
Niemand te zien die de regie heeft.
Wel overal bouwvakkers, te weinig, ongeschoold,
die elkaar niet kunnen verstaan.
Haastwerk, noodoplossingen.
Zo voelt het, zei ze ontredderd.
Stilte.
Dit was niet de bedoeling.
Het ging bij deze oefening om optimisme,
opdenken, opbouwende beelden.
Of ze dat begreep?
Toen zei haar collega op zijn beurt:
ik zie het heel anders.
Ik ben de architect van die bouwplaats.
Waarom ze toen haar jas pakte en ging,
begreep niemand.
Veel tijd om erbij stil te staan was er niet:
er moest flink doorgebouwd worden.